คำสารภาพที่บีบหัวใจที่สุดของ “อาเดรียโน่” จักรพรรดิผู้แตกสลาย

“ผมรู้ดีว่าการเป็น ‘ความหวัง’ ของโลกฟุตบอลคืออะไร และผมก็รู้ดีเหมือนกันว่าการกลายเป็น ‘ความหวังที่พังทลาย’ มันเจ็บแค่ไหน บางครั้งผมคิดว่าผมนี่แหละ ‘ของที่สูญเปล่าที่สุด’ ของวงการนี้”

อาเดรียโน่พูดตรงไปตรงมา เขายอมรับว่าไม่ได้ถูกทำลายด้วยยา ไม่ยุ่งเกี่ยวอาชญากรรม ไม่ติดชีวิตกลางคืนสิ่งเดียวที่เขาจมลงไปคือ “เหล้า” เพราะมันช่วยทำให้เขาหลุดหนีจากแรงกดดันที่ยิ่งใหญ่เกินมนุษย์คนหนึ่งจะรับไหว

“ผมดื่ม ดื่มทุกวัน เพราะมันยากเหลือเกิน ที่จะต้องเป็นคนที่ถูกคาดหวังว่าจะ ‘ยิ่งใหญ่’ เสมอ”

เขาถูกเรียกว่า The Emperor จักรพรรดิ ชายจากสลัมที่กลายเป็นราชาแห่งยุโรป แต่ในตัวเขาเอง ยังไม่เคยเข้าใจเลยว่าคนนอกโลกกำลังเห็นอะไรในตัวเขากันแน่

วันแรกที่ย้ายไปยุโรป เขาจำได้ชัด ความเงียบแผ่ซ่านไปทั่วเมือง ถนนโล่ง ผู้คนเย็นชา และคริสต์มาสแรกในมิลานคือคืนที่เขาไม่เคยลืม…

“ที่บราซิล ตอนสิ้นปีทั้งบ้านจะรวมตัวกันเต็มไปด้วยเสียงดนตรี เสียงหัวเราะ แต่ในมิลานผมอยู่คนเดียว ในอพาร์ตเมนต์ที่เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจตัวเอง”

เขาโทรหาคุณแม่ เพื่อพูดคำอวยพรปลายสายคือเสียงหัวเราะ เสียงดนตรี และคำพูดแผ่วเบา ‘ลูกเอ๋ย ทุกคนอยู่พร้อมหน้า เหลือแค่ลูกคนเดียวที่ไม่อยู่’

น้ำตาอาเดรียโน่ไหลทันที เขาหยิบขวดวอดก้าขึ้นมา ดื่มจนหมด ก่อนจะร้องไห้จนหมดแรง และสลบบนโซฟาในคืนคริสต์มาสอันโดดเดี่ยวที่สุดในชีวิต

เขาพยายามมากกว่าที่โลกเคยรู้

คุยกับ มันชินี่ พยายามปรับกับ มูรินโญ่

ร้องไห้พิงไหล่ประธาน โมรัตติ อยู่หลายครั้ง

หยุดดื่ม ฝึกซ้อมหนักจนแทบยืนไม่ไหว

แต่สุดท้าย เขาก็กลับไปที่จุดเดิมทุกครั้ง ผู้คนบอกว่าเขาทิ้งเงิน 7 ล้านยูโร ทิ้งอนาคต แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเขากำลังสู้กับอะไรอยู่ข้างใน

“ผมไม่ไหวจริง ๆ ผมต้องการพื้นที่ของผมเอง”

ประโยคสั้นๆ ที่อธิบายชีวิตทั้งชีวิตของจักรพรรดิผู้สาบสูญ

ตอนนี้เขาอยู่ที่ Vila Cruzeiro บ้านเกิดในบราซิล

เดินเท้าเปล่า นั่งเล่นโดมิโน่กับเพื่อน เต้นกลางถนน

ฟังเพลง กินข้าวง่าย ๆ กับคนที่รักเขาโดยไม่ต้องมีชื่อเสียงค้ำคอ

“ผมไม่อยากได้อะไรอีกแล้ว แค่ความสงบ ที่นี่ ทุกคนยังเคารพผมจริง ๆ ทุกซอกซอย ผมเห็นเงาพ่อผมอยู่ในนั้น ที่นี่อาจไม่ดีที่สุดในโลก แต่ที่นี่คือ ‘ของผม’ จริง ๆ”

จากจักรพรรดิแห่งซานซีโร่ สู่ชายธรรมดาที่แค่ต้องการความสงบในตรอกสลัมที่เขาเติบโตมา

เรื่องราวของ Adriano Leite Ribeiro

ไม่ใช่เพียงโศกนาฏกรรมของพรสวรรค์ที่แตกสลาย แต่คือบทกวีแห่งมนุษย์ ทั้งสวยงาม ทั้งเจ็บปวด และจริงที่สุดในโลกฟุตบอล